Mieszkałam we wsi, jestem rdzenną Gorzyczanką, i przez 14 lat tak jak mieszkałam w tyj wsi nie spotkałam ani jednego wieśniaka. Teraz jak mieszkam w stolicy wiem gdzie uciekli. Wiele osób jakie spotykam w stolicy, w szkole, w jakimś centrum to chodząca definicja wieśniaka.
Wyobraźcie sobie taką sytuacje:
pyta się mnie dziewczyna z której jestem klasy, przedstawiam się i mówię że 2F
Po czym ona zaczyna śmiać mi się w twarz i mówić do swoich koleżanek takie teksty jak
Niedojda życiowa, że jestem nie spełna rozumu, że skąd ja się urwałam, zatacza się na ziemi ze śmiechu bo przedstawiłam się?
Nie ludzie co?
kiedy to się stało siedziałam i rozmawiałam z dziewczynami z kółka. One się na mnie patrzą wzrokiem nic nie rozumiejącym, Ja mówię:
Widzisz? Pytałaś się dlaczego się tu przeprowadziłam. Dla mojego i całej rodziny dobra. Zostawiłam wszystko co miałam, co kochałam by tu zamieszkać. Zostawiłam rodzinę przyjaciół, by tu przyjechać. Dla tego by trafić tutaj? Tu? Widzisz? Ludzie tutaj mają wszystko, a nie potrafią tego co ludzie ze wsi. Nie potrafią kochać tak bardzo drugiego człowieka że aż mi ich żal. Żal tych wszystkich którzy na tym ucierpieli i ich samych którzy nie wiedzą co to żyć na prawdę.
